koffie & taart

De inspiratie voor mijn spel haalde ik in de voorwaarde dat sporten op zondag vooral tof moet zijn. Én gezellig! En zéker gezellig. Wat vertelt immers meer ‘zondag’ dan koffie en taart bij grootmoe? Zondag ademt sowieso al niet veel actiefs. Of toch zeer langzaam.

De zevende dag dient om te rusten. Sporten op zo'n dag lijkt dan ook een contradictie te zijn, een paradox, die je gewoon onmogelijk kán winnen. De winnaar in mij spast even.

In het beste geval kijk je op de bank toe naar hoe jouw actievere medespelers zich uitsloven op deze rustdag. Ronduit schandalig eigenlijk.

Aan de andere kant, in het slechtste geval, hou je er een dampend hoofd aan over. Tenminste in de omstandigheden van rond het vriespunt. Koffie is dan op zijn minst verdiend.

Met misschien iets zoets...

Van een competitief persoon echter kan maar moeilijk anders worden verwacht dan focus en rake smashes. Een score hou je niet zomaar bij. Wat wel een optie is, is om het doel van de match niet te doen draaien om de eindscore, maar om de gezelligheid achteraf. Bij onze amateur-volleybalploeg draait het heus niet om de punten op het blad, eerder om die op het bierkaartje. Vertier deelt er de lakens uit.

Mijn tactiek was simpel. Ik speel een spel, met vrienden, zonder een greintje arrogantie, vechtlust of psychologische spelletjes. Ik dacht gewoon aan koffie en aan taart.

Die aanpak bracht mij en mijn team vaker dan eens de nodige rust. De gedachte aan een heet kopje zwart en een smeuïg plakje cake deden me mijn zondagsgevoel bewaren. En daarbovenop bleek de rust op het terrein terug te keren, waarmee de daarvoor bedoelde dag toch weer mooi in zijn plooi viel.

Vertier deelde de lakens met rust. Een tafellaken met daarop koffie en taart.